این اقدام پس از آن صورت گرفت که این نفتکش حامل نفت ونزوئلا، پس از فرار موفقیتآمیز از محاصره ۱۰ روزه گارد ساحلی آمریکا در نزدیکی سواحل کارائیب، با تغییر مالکیت به پرچم روسیه، عملاً خود را از دسترس توقیف آمریکایی خارج ساخت.
نفتکش «مارینرا» (با نام پیشین «بلا یک») در تاریخ ۲۱ دسامبر، پس از آغاز تلاشهای نیروی دریایی ایالات متحده برای اعمال تحریمها بر نفت ونزوئلا، مسیر خود را به شکلی نامتعارف تغییر داد. این کشتی که منابع خبری تأیید میکنند حامل نفت خام تحت تحریم بوده، با مانورهای پیچیده توانست از نیروهای آمریکایی فاصله گرفته و به آبهای آزاد بگریزد. این فرار تنها با نقاشی سریع پرچم روسیه بر روی بدنه کشتی میسر شد؛ اقدامی که مقامات واشنگتن را در اجرای مستقیم عملیات توقیف دچار تردیدهای حقوقی و سیاسی کرد.
بر اساس گزارشهای منتشر شده توسط وال استریت ژورنال، حضور نیروی نظامی سنگین روسیه در منطقه نشان از یک تعهد راهبردی مسکو به متحدانش دارد. مشاهدات اخیر حاکی از آن است که یک زیردریایی روسی، احتمالا از کلاس «بورِی» (استراتژیک هستهای) یا «یاسِن» (تهاجمی چندمنظوره)، در مجاورت این نفتکش مشاهده شده و آن را در مسیر حرکت اسکورت میکند. منابع اطلاعاتی آمریکا تأیید کردهاند که چنین حضوری، هرگونه تلاش مجدد نیروی دریایی این کشور برای ورود به عملیات مستقیم بازداشت یا توقیف کشتی را به “غیرممکن” تبدیل کرده است، چرا که هرگونه اقدام علیه نفتکش، به معنای رویارویی مستقیم با یک دارایی نظامی کلیدی روسیه خواهد بود.
مسیر فعلی نفتکش «مارینرا» به سمت شرق متمرکز شده است و تحلیلها حاکی از آن است که مقصد نهایی این محموله حیاتی، یکی از دو بازیگر بزرگ اقتصادی آسیا، یعنی هند یا چین، خواهد بود. این کشورها به دلیل وابستگی به واردات انرژی و سیاستهای مستقل منطقهای خود، همواره بازارهای مناسبی برای دور زدن تحریمهای نفتی آمریکا بودهاند. اسکورت نظامی روسیه، امنیت مسیر و تضمین رسیدن محموله به مشتری نهایی را در مقابل تهدیدات نظامی آمریکا فراهم میآورد.
موفقیت نفتکش ونزوئلا در فرار از توقیف آمریکا با پشتیبانی نظامی روسیه، یک درس مهم و یک الگوی عملیاتی برای ایران در مواجهه با تحریمهای نفتی است. این رویداد نشان میدهد که با اتحاد استراتژیک و استفاده از پوششهای جسورانه، میتوان خطوط دریایی حیاتی برای صادرات نفت تحریمی را باز نگه داشت و ریسک توقیف را به یک درگیری نظامی مستقیم با قدرتهای بزرگ تنزل داد.
مهمترین تأثیر این واقعه، اثبات عملی موفقیت یک استراتژی ریسکپذیر است:
این عملیات، تقویت آشکار اتحاد استراتژیک بین مسکو و تهران (و کاراکاس) را نشان میدهد.
